تبليغاتX
tadbir

tadbir

روشهای تدریس -ارزشیابی -تکنولوژی - نوشتن خلاق و....

و طوفان اتفاق افتاد

كشتی ماند و اقیانوس، در شب تاریك وبیم موج

و كشتی بان بی فانوس

یكی می گفت: (( این دریا ...)) یكی می گفت: (( بیهوده است ...))

یكی فریاد زد (( خشكی ...)) یكی آرام گفت: (( افسوس ))

و اما (( پشت دریاها)) یقین شهری است رویایی

اگر رفتند با رویا،اگر ماندند در كابوس

(( خدا با ماست)) این را ناخدا می گفت پی در پی

اگر چه سخت در مانده ، اگر چه همچنان مایوس

كبوتر نه ، كلاغی نه ، و حتی برگی از زیتون

همه مردند بی احساس، همه مردند نا محسوس

هوائی شاعرانه، شر شر باران

 و كشتی خفته بود آرام

در اعماق اقیانوس

نوشته شده در چهارشنبه 3 تیر1388ساعت 0:43 توسط س | |
بسوزم


چه امید بندم در این زندگانی

که در نا امیدی سر آمد جوانی

.

سر آمد جوانی و ما را نیامد

پیام وفایی از این زندگانی

.

بنالم ز محنت همه روز تا شام

بگریم ز حسرت همه شام تا روز

.

تو گیی سپندم بر این آتش طور

بسوزم از این آتش آرزوسوز

.

بود کاندرین جمع نا آشنایان

پیامی رساند مرا آشنایی ؟

.

شنیدم سخن ها ز مهر و وفا ، لیک

ندیدم نشانی ز مهر و وفایی

.

چو کس با زبان دلم آشنا نیست

چه بهتر که از شکوه خاموش باشم

.

چو یاری مرا نیست همدرد ، بهتر

کا از یاد یاران فراموش باشم

.

ندانم در آن چشم عابد فریبش

کمین کرده آن دشمن سیه کیست ؟

.

ندانم که آن گرم و گیرا نگاهش

چنین دل شکاف و جگر سوز از چیست ؟

.

ندانم در آن زلفکان پریشان

دل بی قرار که آرام گیرد ؟

.

ندانم که از بخت بد ، آخر کار

لبان که از آن لبان کام گیرد ؟

نوشته شده در یکشنبه 31 خرداد1388ساعت 20:46 توسط س | |

اين روش از مجموعه اي از روشهاي تدريس تشكيل شده است كه در آن ، شاگردان در گروههاي كوچك به بحث و گفتگو . حل مسائل درسي مي پردازند و با همكاري همديگر مطالب درسي را فرا مي گيرند . در اين روش هر كدام از افراد گروهها مسئوليت خاصي دارد كه در دست يابي به هدف گروه كمك مي كند و فرصت مساوي به هر فرد از افراد گروه داده مي شود تا به طور فردي موفق شود و به موفقيت كل گروه نيز كمك كند .

                                        محاسن ومزاياي الگوي همياري (مشاركت گروهي )

v        يادگيري براي شاگردان جذابيت بيشتري دارد .

v        شاگردان مي اموزند كه در گروههاي كوچك با يكديگر همكاري كنند .

v        محيط كلاس از حالت خشك و يكنواخت خارج و با يكديگر همكاري كنند .

v        نقش معلم از سخنران به يك تسهيل كننده تغيير مي يابد كه خود باعث به وجود آمدن رابطه ي نزديكتري بين شاگردان و معلم مي شود و حاصل كار يادگيري و به ذهن سپردن بهتر مطالب درسي است .

v        به معلم فرصت داده مي شود  كه يادگيري شاگرد را به طور دائم  بررسي كند و اطمينان يابد كه شاگردان مطالب را آموخته اند

v        شاگردان ياد مي گيرند كه در جريان يادگيري به يكديگر كمك كنند و رابطه ي آنان از حالت رقابتي به همياري و همكاري تبديل مي شود كه يكي از هدفهاي تربيت اسلامي است .

اقداماتي كه قبل از شروع تدريس بايد انجام داد

ü              تشكيل گروههاي 3  يا 4 نفره

ü              آرايش نشستن و قرار دادن صندلي ها به گونه اي كه دانش آموزان گروها در كنار هم روبروي هم بنشينند .

ü              گروهبندي دانش اموزان با استفاده از دانش آموزان قوي و ضعيف

ü              قرار دادن قوانين براي انجام بهتر فعاليتها (صحبت نكردن با ديگر  گروهها – كسب اجازه صحبت كردن – به اراي صحبت كردن و ... )

ü              تعيين مسئوليت براي تك تك افراد گروه (مدير گروه – منشي گروه – وقت نگهدار – مسئول گرفتن و برگرداندن وسايل آزمايشگاه و ...)

ü              انتخاب نام براي گروه

                                                  مراحل اجراي روش همياري

1-  ابتدا معلم موضوع در س را بيان كرده و در دانش آموزان آمادگي ايجاد مي كند .

2-  معلم هدف اصلي درس رابيان كرده و انتظاراتي را كه از آموزش درس مورد نظر دارد براي دانش آموزان عنوان مي كند .

3-  معلم طي 10 الي15 دقيقه درس را براي دانش اموزان توضيح مي دهد.(يا آزمايش مي كند )

4-  معلم به گروهها فرصت مي دهد تا موضوع مورد نظر را در گروه تمرين كنند .(مثل در 20 دقيقه ابتدا دانش اموزان يك بار بصورت فردي درس را بخوانند سپس براي اعضا ديگر گروه توضيح دهند )

 

 

 

5-  دادن برگه هاي تمرين به گروهها براي حل كردن يا پاسخ به سوالها بصورت گروهي .

6-  بررسي برگه هاي تمرين و اعلام نتايج به گروهها و تشويق گروههايي كه كار خود را به نحو احسن انجام داده اند .

7-  نتيجه گيري با كمك خود دانش آموزان .

8-  دادن تكاليف به دانش آموزان براي حل كردن به صورت مستقل  انفرادي

نوشته شده در پنجشنبه 28 خرداد1388ساعت 2:55 توسط س | |

اين روش از مجموعه اي از روشهاي تدريس تشكيل شده است كه در آن ، شاگردان در گروههاي كوچك به بحث و گفتگو . حل مسائل درسي مي پردازند و با همكاري همديگر مطالب درسي را فرا مي گيرند . در اين روش هر كدام از افراد گروهها مسئوليت خاصي دارد كه در دست يابي به هدف گروه كمك مي كند و فرصت مساوي به هر فرد از افراد گروه داده مي شود تا به طور فردي موفق شود و به موفقيت كل گروه نيز كمك كند .

                                        محاسن ومزاياي الگوي همياري (مشاركت گروهي )

v        يادگيري براي شاگردان جذابيت بيشتري دارد .

v        شاگردان مي اموزند كه در گروههاي كوچك با يكديگر همكاري كنند .

v        محيط كلاس از حالت خشك و يكنواخت خارج و با يكديگر همكاري كنند .

v        نقش معلم از سخنران به يك تسهيل كننده تغيير مي يابد كه خود باعث به وجود آمدن رابطه ي نزديكتري بين شاگردان و معلم مي شود و حاصل كار يادگيري و به ذهن سپردن بهتر مطالب درسي است .

v        به معلم فرصت داده مي شود  كه يادگيري شاگرد را به طور دائم  بررسي كند و اطمينان يابد كه شاگردان مطالب را آموخته اند

v        شاگردان ياد مي گيرند كه در جريان يادگيري به يكديگر كمك كنند و رابطه ي آنان از حالت رقابتي به همياري و همكاري تبديل مي شود كه يكي از هدفهاي تربيت اسلامي است .

اقداماتي كه قبل از شروع تدريس بايد انجام داد

ü              تشكيل گروههاي 3  يا 4 نفره

ü              آرايش نشستن و قرار دادن صندلي ها به گونه اي كه دانش آموزان گروها در كنار هم روبروي هم بنشينند .

ü              گروهبندي دانش اموزان با استفاده از دانش آموزان قوي و ضعيف

ü              قرار دادن قوانين براي انجام بهتر فعاليتها (صحبت نكردن با ديگر  گروهها – كسب اجازه صحبت كردن – به اراي صحبت كردن و ... )

ü              تعيين مسئوليت براي تك تك افراد گروه (مدير گروه – منشي گروه – وقت نگهدار – مسئول گرفتن و برگرداندن وسايل آزمايشگاه و ...)

ü              انتخاب نام براي گروه

                                                  مراحل اجراي روش همياري

1-  ابتدا معلم موضوع در س را بيان كرده و در دانش آموزان آمادگي ايجاد مي كند .

2-  معلم هدف اصلي درس رابيان كرده و انتظاراتي را كه از آموزش درس مورد نظر دارد براي دانش آموزان عنوان مي كند .

3-  معلم طي 10 الي15 دقيقه درس را براي دانش اموزان توضيح مي دهد.(يا آزمايش مي كند )

4-  معلم به گروهها فرصت مي دهد تا موضوع مورد نظر را در گروه تمرين كنند .(مثل در 20 دقيقه ابتدا دانش اموزان يك بار بصورت فردي درس را بخوانند سپس براي اعضا ديگر گروه توضيح دهند )

 

 

 

5-  دادن برگه هاي تمرين به گروهها براي حل كردن يا پاسخ به سوالها بصورت گروهي .

6-  بررسي برگه هاي تمرين و اعلام نتايج به گروهها و تشويق گروههايي كه كار خود را به نحو احسن انجام داده اند .

7-  نتيجه گيري با كمك خود دانش آموزان .

8-  دادن تكاليف به دانش آموزان براي حل كردن به صورت مستقل  انفرادي

نوشته شده در پنجشنبه 28 خرداد1388ساعت 2:55 توسط س | |

قرآن

      نوري است که در آن تاريکي يافت نمي شود.

            و چراغي است که درخشندگي آن زوال نپذيرد٬

                                     ريسماني که رشته هاي آن محکم

                                                و پناهگاهي که قله ي آن بلند

                و دريايي است که تشنگان آن٬ آبش را تمام نتوانند کشيد.

                    و شفادهنده ايست که بيماري هاي وحشت انگيز را بزدايد.

 

قرآن

         بهار دل

                و چشمه هاي دانش٬

                                 سرچشمه ي عدالت

                                               و نهر جاري زلال

                                                           حقيقت است.

پس:

       درمان خود را از قرآن بخواهيد

                 و در سختي ها از قرآن ياري طلبيد

                            و خواسته هاي خود را به وسيله ي قرآن طلب کنيد  

                                                     و با دوستي قرآن به خدا روي آوريد زيرا

                                                            وسيله اي براي تقرب بندگان به خداوند٬

                                                                                      بهتر از «قرآن» وجود ندارد.»



                                                                            نهج البلاغه

                                                          «قسمتي از خطبه هاي ۱۹۸ و ۱۷۶»

نوشته شده در یکشنبه 17 خرداد1388ساعت 2:43 توسط س | |

نج جان کاهی است گنج بودن و مجهول ماندن!

 

گنج بودن و در ویرانه ها فراموش ماندن!

 

رنج بزرگی است علم بودن و عالم نداشتن!

 

علم بودن و عالم نیافتن!

 

زیبا بودن ونادیده ماندن.

 

فریاد بودن وناشنیده ماندن

 

نور بودن وروشن نکردن

 

آتش بودن و گرم نساختن

 

عشق بودن و دلی نیافتن

 

روح بودن و کالبدی نبودن

 

چشمه بودن و تشنه ای ندیدن

 

پیام بودن و پیامبر بودن و کسی نداشتن

 

مثنوی بودن و خواننده ای ندیدن

 

چنگ بودن و پنجه نوازنده ای نبودن...

 

چه بگویم خدا بودن انسان نداشتن!

نوشته شده در یکشنبه 3 خرداد1388ساعت 22:15 توسط س | |
ين سماور جوش است

پس چرا مي گفتي

ديگر آن خاموش است؟

باز لبخند بزن

قوري قلبت را زودتر بند بزن

توي آن

مهرباني دم کن

بعد بگذار که آرام آرام

چاي تو دم بکشد

شعله اش را کم کن

دستهايت: سيني نقره نور

اشکهايم: استکانهاي بلور

کاش، استکانهاي مرا

توي سيني خودت مي چيدي

کاشکي اشک مرا مي ديدي

خنده هايت قند است

چاي هم آماده است

« چاي با طعم خدا »

بوي آن پيچيده

از دلت تا همه جا

پاشو مهمان عزيز!

توي فنجان دلم

چايي داغ بريز

 

نوشته شده در یکشنبه 3 خرداد1388ساعت 22:0 توسط س | |
ای مضمون آب وآینه ،

            ای نجابت سبز،

                     ای رایحه  صبح ،

خورشید رو به تو نماز می گذارد

          ومهتاب بر بوریای ساده تو به تمنا می نشیند.

                    ای بلندای قامت سپیده !

                           ای مفهوم سبز ولایت !

                                        ای زهره !

                                                     ای زهرا!

   ای صداقت محمد

                  ای زبان علی

                            ای اسطوره مهر

 

سلام بر صورت نیلی

               سلام بر پهلوی شکسته

                      وسلام بر خسوف غمگینانه تو !

نوشته شده در چهارشنبه 23 اردیبهشت1388ساعت 0:44 توسط س | |
  

چگونه با بچه‏ها درباره خدا صحبت كنيم؟ www.miadgah.org

 


دغدغه بسيارى از والدين اين است كه آيا مى‏توانند با فرزندانشان درباره موضوع پيچيده‏اى چون خدا صحبت كنند؟ آيا بچه‏ها را مى‏توان با مفاهيمى چون خدا، پيامبر، جهان آخرت، آفرينش و هستى، تكليف، عبادت و مانند آن آشنا كرد و درباره آنها بحث كرد؟
حرف زدن درباره خدا از اين جهت حائز اهميت است كه مى‏تواند بهترين راه برآوردن مهم‏ترين نيازهاى كودكان باشد، زيرا كودكان بيش از بزرگسالان خود و اطرافيانشان را نيازمند به تكيه‏گاه قوى و مهربانى مى‏بينند كه قادر است همه آرزوهاى آنها را برآورده سازد. فايده ديگر صحبت كردن درباره خدا از اين جهت است كه همه چيز را در دنيا توضيح مى‏دهد: زيبايى طبيعت، تولد نوزاد يا مرگ يك دوست، كه با اين توضيح (مرتبط كردن رويدادهاى طبيعى به خدا) نوعى احساس شگفتى نيز همراه است، زيرا روح كودك به دنبال عجايب و اسرار مى‏گردد و زمانى كه براى پرسش‏هاى كليدى خود پاسخى منطقى مى‏يابد، احساس آرامش مى‏كند. وقتى كودك حوادث تلخ و شيرينى از اين قبيل را با خدا مرتبط بداند، هم در شناخت خود نسبت به خدا عميق‏تر مى‏شود و هم روح او كه به دنبال عجايب و اسرار است، ارضاء مى‏شود. همچنين حرف زدن درباره خدا، به كودك احساس امنيت مى‏دهد، زيرا خدا جاودانى و مافوق همه تغييرات است و در دنيايى كه همه چيز آن زودگذر است، اعتقاد به خدا مى‏تواند بهترين حامى و راهنماى اخلاقى كودك باشد.
و بالاخره، توجه به خدا و احساس نياز به او، مايه آرامش روح و روان كودك مى‏شود، زيرا اين احساس در فطرت و نهاد انسان از كودكى قرار داده شده و طبق فرمايش پيامبر اسلام، كودك مادامى كه اطرافيانش او را از پرستش خدا باز نداشته‏اند، داراى فطرت خداپرستى و ايمان است.
متأسفانه با وجودى كه خداشناسى براى كودكان و فرزندان يك ضرورت مهم و نقطه عطفى در زندگى آنان است، والدين از اين موضوع غافلند و به ضرورت آن توجه كافى ندارند. آنان انرژى كودكان را صرف انواع آموزش‏ها و كلاس‏ها از قبيل كلاس زبان، موسيقى، كامپيوتر و... مى‏كنند، اما از درس ايمان غافلند. در حالى كه زندگى كودك در سايه ايمان مفهوم پيدا مى‏كند. گمان والدين اين است كه آموزش خدا و اعتقادات دينى، براى كودك ضرورتى ندارد و اين كار وظيفه آنان نيست و كودكان خود بايد با وسعت دادن به معلومات و گزاره‏هاى ذهنى، به سطحى از معرفت و دانش برسند كه ضرورت اعتقاد به خدا را درك كنند و اين در زمانى است كه آنان به سن جوانى مى‏رسند، غافل از اينكه كودكان توان درك اين مفاهيم را دارند و در اين شرايط اگر با آنها درباره خدا به طور صحيح و منطقى صحبت نشود، سعى مى‏كنند اعتقاد به خدا را در اعمال و رفتارهاى والدين بيابند، زيرا آنچه والدين بدان عمل مى‏كنند، بيش از آنچه مى‏گويند روى ذهن كودك تأثير مى‏گذارد، يعنى كودك زمانى بيشتر با خدا آشنا مى‏شود كه اعتقادات مذهبى را به طور عملى در زندگى والدين ببيند. حال اگر عمل والدين مطابقت چندانى با دين نداشته باشد، كودك درك صحيحى از دين پيدا نمى‏كند. اينجاست كه ضرورت آموزش صحيح دين به كودكان، بيشتر روشن مى‏شود.
براى اين‏كه كودكان درك صحيحى از خدا داشته باشند، لازم است به آن‏ها اجازه دهيد آزادانه درباره خدا گفتگو كنند؛ زيرا بهترين راه ارتقاى معنويت در كودكان، راحت و آشكار حرف زدن از خداست. اصل علمى‏اى كه اكثر روان‏شناسان آن را تأييد مى‏كنند، اين است كه بگذاريد بچه‏ها خود گفتگو را هدايت كنند و عقايدشان را بگويند و بعد با سؤال كردن از نظرات شما، موضوع را پى‏گيرى كنند.
اگر پيش فرضى درباره رشد، درك و برداشت كودك از خدا، در هر مرحله سنى او داشته باشيم، با اطمينان بيشترى مى‏توانيم به او كمك كنيم. در اين‏جا به مراحل رشد روانى كودك و اين كه در هر مقطع چگونه بايد با او درباره خدا حرف بزنيم، اشاره مى‏كنيم:
1 تا 3 سالگى:
يادمان باشد كه بذر ايمان از همان سال‏هاى اوليه زندگى كاشته مى‏شود. بنابراين خداشناسى در اين سن اهميت زيادى دارد. كودكان نوپا مى‏توانند كلماتى را كه از مفاهيم مقدس برخوردارند ياد بگيرند. در ابتدا، آموزش بايد از كلماتى مانند: قرآن، خدا، پيامبر و امام آغاز شود. اگر بچه‏ها به سادگى با اين كلمات مأنوس نشوند، بعدها پايه‏اى براى آموزش مفاهيم بزرگ نخواهند داشت. همچنين بايد اعتقاد به عشق و محبت را در آن‏ها تقويت كنيد؛ اين مهم‏ترين چيزى است كه خدا را به كودكان خردسال مى‏فهماند. به آن‏ها بگوييد كه خداوند دوستشان دارد و همواره از بچه‏ها مراقبت مى‏كند. نكته ديگر اين كه كودك به اين جهت كه يكى از وابسته‏ترين موجودات دنياست، در تأمين نيازهاى خويش، به والدين وابستگى كامل دارد. اگر كودك از اين جهت مشكلى نداشته باشد و والدين در محبت و توجه به او از چيزى فروگذار نكنند، از اعتماد به آن‏ها، اعتماد و توكل به خدا را نيز مى‏آموزد.

3 تا 5 سالگى:
در اين مرحله اين سؤال غلط است كه: «چه‏طور كودك را وادار كنم به خدا اعتقاد پيدا كند؟» ، چه اينكه اين اعتقاد درونى به صورت اجمال، در فطرت و آفرينش او وجود دارد. پرسش صحيح اين است كه: «چطور به او نشان دهم كه خدا در زندگى‏اش حضور دارد؟» زمانى كه بچه‏ها در برابر شگفتى‏هاى اطرافشان حيرت زده مى‏شوند، از چيزى ناراحتند يا شادى ناگهانى را تجربه مى‏كنند، زمينه فكرى‏شان براى اين مسئله آماده است و شما مى‏توانيد حضور خدا را با حرف زدن در اين باره، به آن‏ها نشان دهيد. مثلاً وقتى كودك 5 ساله شما از مرگ پدر بزرگش غمگين و تعجب زده است، از شما مى‏پرسد: پدر بزرگ پس از مرگ چه مى‏كند؟ آيا او در بهشت است؟ او در واقع به اطمينان خاطر نياز دارد. در پاسخ به او بگوييد: تو چه فكر مى‏كنى؟ او احتمالاً در پاسخ مى‏گويد: پدر بزرگ الآن در بهشت در كنار فرشتگان است. شما در اين هنگام نظر او را تأييد كنيد. همچنين وقتى كودك در تولد فرزند جديد اظهار خوشحالى يا شگفتى مى‏كند، به آسانى مى‏توانيد خدا را به او نشان دهيد. يا هنگام خوردن غذا، براى او توضيح دهيد كه اين غذاها از جانب خداوند است، و ما بايد از او سپاسگزارى كنيم. آنگاه همگام با كودكتان، مراسم شكرگزارى را به جاى آوريد.
در فاصله سنى 3 تا 5 سال، كودكان خدا را غالبا موجودى چون يك رهبر روحانى مى‏دانند. چنين برداشتى به اين پرسش‏ها مى‏انجامد: «آيا خدا مى‏خوابد؟ خدا كجا زندگى مى‏كند؟ غذاى او چيست؟» براى فيصله دادن اين موضوع و ارضاى حس كنجكاوى و تخيل كودك، جوابى صادقانه به او بدهيد، مثلاً بگوييد: «نمى‏دانم.» به ياد داشته باشيد، كودك در سنى نيست كه بتواند چيزى بيش از اين پاسخ اجمالى، درك كند. اما اگر در پاسخ به او بگوييد: خدا چيزى نمى‏خورد و جا و مكانى ندارد، نه تنها قانع نمى‏شود بلكه دچار سردرگمى بيشترى مى‏شود.
بعد شما از او سؤالاتى بكنيد كه نسبت به گفتگو علاقه‏مند شود. به خاطر داشته باشيد، هميشه سؤالات او را جدى بگيريد و هرگز مورد تمسخر قرار ندهيد. بچه‏ها نمى‏توانند منتقدانه فكر كنند و صحبت‏هاى شما را مورد ارزيابى قرار دهند. بنابراين وقتى با كودك پيش دبستانى درباره خدا حرف مى‏زنيد، كارشناس شماييد؛ دقت كنيد حرفى نزنيد كه بعدها پشيمان شويد. مثلاً اگر به او بگوييد: «هر وقت بدرفتارى كنى، خدا عصبانى مى‏شود.» او خدا را در تخيل خود پدر عصبانى مجسم مى‏كند كه آماده است او را براى هر اشتباهى تنبيه كند.
6 تا 10 سالگى
كودكانى كه تازه به مدرسه مى‏روند، براى محك زدن نظريه‏هاى ديگر، شروع به پرسش‏هاى منطقى درباره خدا مى‏كنند. «آيا خدا باعث مرگ مى‏شود؟ آيا هر كارى انجام بدهم، خدا مى‏فهمد؟» مهم آن است كه والدين ضمن پاسخ دادن به اين سؤالات، به كودك كمك كنند به خدا اعتقاد صحيحى پيدا كند. گاهى حوادث طبيعى مورد سؤال كودك قرار مى‏گيرد، مانند: زلزله، طوفان، بيمارى، مرگ، نقص عضو و از اين قبيل. اگر كودك بپرسد: «چرا اين شخص نابيناست؟» يا از علت مرگ كسى بپرسد، والدين بايد مواظب باشند اين امور را مستقيما منتسب به خدا نكنند؛ زيرا كودك از خدا مفهوم ترسناكى در ذهن خود ترسيم مى‏كند كه افراد را كور يا فلج يا مريض مى‏كند و حتى آن‏ها را مى‏كشد. در اين گونه موارد، بهتر است پاسخ علمى به سؤالات داده شود و به علت‏هاى طبيعى آن‏ها اشاره شود.

راه ديگر براى برقرارى ارتباط شخصى بين بچه‏هاى دبستانى و خدا، خواندن داستان‏هاى مذهبى براى آن‏هاست. آن‏ها مى‏توانند اساس اين داستان‏ها را در زندگى روزمره خود به كار گيرند؛ خصوصا اگر آن‏ها را به گفتگو و طرح سؤال ترغيب كنيد. داستان‏هاى مذهبى را طورى انتخاب كنيد كه به كودكان نشان دهد كه خدا در تمام طول زندگى با آن‏هاست.

دوران پيش از نوجوانى:
نوجوانان كم سن و سال، هنگام گذر از دوران كودكى، دچار تغييرات شگرف جسمى و روانى مى‏شوند و به سمت آزادى بيشتر حركت مى‏كنند. وقتى آن‏ها وجود خدا را درك مى‏كنند، او را منشاء نظم در جهان مى‏بينند. به علاوه، آن‏ها مى‏خواهند ارتباط خدا را نه تنها با خوبى‏ها، بلكه با بى‏عدالتى و رنج نيز درك كنند. پس بايد به آن‏ها گفت: «خداوند براى ما مصيبت نمى‏فرستد، بلكه به ما قدرت مى‏دهد بر آن غلبه كنيم. خدا ميل كمك به ديگران را در وجود ما به وديعه گذاشته است».
توضيحات شما هر چه باشد، آن‏ها منتظرند تا ببينند آيا خودتان واقعا به آنچه مى‏گوييد، معتقديد يا نه. پس بگذاريد بچه‏ها بدون هيچ رياكارى شاهد احساس واقعى شما باشند و حتما درباره تلاش‏هاى خودتان براى دستيابى به ايمان محكم با آن‏ها حرف بزنيد.
نوجوانى:
در اين سال‏ها، نوجوانان به آنچه اطرافيان در طول زندگى درباره خدا گفته‏اند، فكر مى‏كنند. گاهى نيز نسبت به تعاليم مذهبى ترديد دارند يا اعتراض مى‏كنند. در چنين حالتى، والدين بايد از سخنرانى اجتناب كنند و يادشان باشد كه ترديد مقدمه ايمان است و پرسيدن و اعتراض كردن همواره مفيد است. بايد با نوجوانان طورى درباره خدا حرف زد كه با مشكلاتشان مرتبط باشد. وقتى نوجوانان احساس بى‏ارزشى يا ناامنى مى‏كنند، اين پيام را به آن‏ها بدهيد كه هر انسانى نزد خدا ارزش بسيار دارد. به عبارت ديگر، خداوند همان قدر كه يك دختر زيبا و ثروتمند را دوست دارد، يك دختر نازيبا و فقير را هم دوست دارد. زمانى كه نوجوانان با فشار مداوم هم سن و سال‏هاى خود به انجام كارهايى چون استفاده از مواد مخدر، ارتباط با جنس مخالف، دزدى و ساير اعمال خلاف مواجه مى‏شوند، شما مى‏توانيد از خدا به عنوان معيارى مطلق براى سنجش اعمال انسان‏ها حرف بزنيد: «خداوند بر كارهاى درست و غلط ما نظارت دارد و به همان اندازه به ما پاداش يا جزا مى‏دهد».
شما مى‏توانيد نوجوان را آگاه كنيد كه بايد در برابر اين فشارها بايستد و بر احساسات خود غلبه كند و تصميمات اخلاقى درست بگيرد.
نتيجه‏گيرى:
ياد دادن خداپرستى به بچه‏ها، مثل ياد دادن دوچرخه سوارى است. شما ابتدا دوچرخه را راه مى‏اندازيد، بعد وقتى بچه مى‏خواهد پا بزند، او را روى دوچرخه نگه مى‏داريد. در نهايت خود اوست كه بايد دوچرخه سوارى كند. بهترين كار شما اين است كه از سنين پايين شروع كنيد. اعتقادات خود را براى او بگوييد، برايش مثال بياوريد و ايمانتان را در اختيار نياز كودك به شناخت و درك خدا قرار دهيد. به اين ترتيب، نيروى معنوى و اخلاقى قدرتمندى به آن‏ها مى‏دهيد كه يك عمر دوام خواهد آورد.

منبع:hawzah.net

نوشته شده در چهارشنبه 23 اردیبهشت1388ساعت 0:35 توسط س | |

از جهان تا خدا، هزار ايستگاه بود...

در هر ايستگاهي که قطار مي ايستاد، کسي گم مي شد...

قطار مي گذشت و سبک مي شد...

زيرا سبکي قانون راه خداست...

قطاري که به مقصد خدا مي رفت، عاقبت به ايستگاه بهشت رسيد...

پيامبر فرمود: اين جا بهشت است. و من شادمانه بيرون پريدم...

******************************************************

بهار می آید

بهار در راه است

بهار در چند قدمی توست

صدای پای بهار را می شنوی ؟

بوی بنفشه ها را حس می کنی ؟

بهار را نفس بکش ، بهار را در یاب ، بهار را با ذره ذره ی وجودت بو بکش

بگذار نسیم بهاری گونه های  تو را بنوازد

ثانیه شمار بهار را در یابید

ثانیه ها را برای رسیدن به بهار شماره کنید

که زمستان با رفتنش بهار را به طبیعت و دل های بهاری هدیه می کند .

صدای شکفتن شکوفه های بهاری را در کوچه باغ قلبت حس می کنی ؟

اما تو پياده نشدي!؟ و من نفهميدم...

قطار رفت و دور شد...

و من از فرشته اي پرسيدم: مگر اين جا آخرش نيست؟

و او گفت: نه! قطار به سوي خدا مي رود و خدا به آنان مي گويد:

درود بر شما، راز من همين بود

آن که مرا مي خواهد، در ايستگاه بهشت پياده نخواهد شد، و من...

 

 

نوشته شده در یکشنبه 20 اردیبهشت1388ساعت 8:37 توسط س | |